Yayın ən isti günlərindən biri idi. Hava o qədər isti idi ki, çölə çıxmaq mümkün deyildi. Küçələr boş, maşınlar az, hər kəs evində kondisionerin altında sərinləməyə çalışırdı. Mən də evdə idim, pəncərələri açmışdım, amma külək əsmirdi, nəfəs almaq çətin idi. Belə havada heç nə etmək olmur, sadəcə yatmaq olar, ya da film izləmək.
Filmlərə də baxa-baxa doymuşdum. Telefonu götürüb dostlara yazdım, nə edirsiniz deyə. Biri dedi dənizə gedib, biri işdədir, biri yatır. Bir dənə də olsun maraqlı cavab yox idi. Elə bu vaxt qapı zəngi çaldı. Açdım, qarşıda dayanmışdı Səid – ən yaxın dostum. Əlində bir şüşə qazlı su, üzündə qəribə bir təbəssüm. « Nə durmusan belə, hazırlaş, gedirik » – dedi. « Hara belə bu istidə? » – soruşdum. « Gəl görərsən » – deyib sirli sirli güldü.
Maşına mindik, Səid sürürdü. Bir az getdikdən sonra tanımadığım bir məhəlləyə gəldik. « Bura hardı? » – soruşdum. « Rza dayıların bağı, burada isti olmur, ağaclar kölgə salır » – dedi. Doğrusu, bağ gözəl idi, böyük ev, həyətdə meyvə ağacları, hovuz. Rza dayı Səidin qohumu idi, bizi mehribanlıqla qarşıladı.
Bağda bir neçə nəfər də vardı, Səidin başqa dostları. Tanış olduq, oturduq, söhbət etdik. Birdən biri təklif etdi: « Gələn bazar ən böyük futbol matçıdır, final oyunu. Niyə birlikdə mərc etmirik? ». Hər kəs həvəslə razılaşdı. Mən də razılaşdım, niyə də olmasın? Axı futbolu sevirəm, komandaları tanıyıram.
Həmin axşam evə qayıdanda düşündüm ki, bu mərc işini necə edək. Səidə zəng vurdum, o dedi: « Ən yaxşısı onlayn platformadır, mən mostbet daxil ol deyəndə axtarıram, çox rahatdı ». Səid mənə addım-addım izah etdi, qeydiyyatdan keçdim, proqramı yüklədim. Hər şey sadə və başa düşülən idi.
Həftə boyu birlikdə araşdırma apardıq. Komandaların formaları, oyunçuların durumu, baş məşqçilərin taktikası – hər şeyi təhlil etdik. Beş nəfər idik, hərə bir fikir deyirdi. Bəzən mübahisə edirdik, bəzən razılaşırdıq. Ən maraqlı tərəfi bu idi – birlikdə bir şey etmək, ortaq qərara gəlmək.
Bazar günü gəldi. Yenə Rza dayının bağında toplaşdıq. Böyük televizor quruldu, qazlar, qəlyanaltılar, meyvələr… Şənlik var idi. Hərəmiz 20 manat qoyduq, cəmi 100 manat oldu. Mərci birlikdə etdik, hamımızın adına, seçdiyimiz komandaya. Oyun başladı.
İlk hissə 0-0 bitdi. Darıxdırıcı oyun idi, heç bir komanda risk etmirdi. « Bəlkə səhv etdik? » – deyə düşünməyə başladım. Dostlar da narahat idi, səssizcə oyuna baxırdı. İkinci hissənin əvvəlində seçdiyimiz komanda qol vurdu. Necə sevindik, bilməzsən. Hamı bir-birinin boynuna sarıldı, qışqırdıq, bağırdıq. Rza dayı qaçıb gəldi: « Nə oldu, nə oldu? » – dedi. « Qol oldu, dayı, qol! » – deyə cavab verdik.
Oyun 1-0 bitdi. Biz qazandıq. Mərcimiz uddu. Ümumi qazanc 240 manat oldu. Hərəmizə 48 manat düşdü. Çox deyildi, amma əsas məsələ pul deyildi. Əsas o idi ki, birlikdə idik, birlikdə sevindik, birlikdə qazandıq. Bu hiss puldan qiymətli idi.
Həmin gecə uzun müddət oturduq, söhbət etdik, güldük. Artıq qərar vermişdik – hər həftə sonu belə yığışacaqdıq, hər dəfə maraqlı oyunlar seçəcəkdik. Səid dedi: « Bundan sonra bizim ənənəmiz olsun ». Hamı razılaşdı.
Növbəti həftə sonu yenə toplaşdıq. Bu dəfə fərqli bir oyun seçdik, basketbol. Mən basketbolu çox bilmirdim, amma dostlar izah etdi, qaydaları öyrəndim. Mostbet daxil ol deyəndə artıq gözüm qapalı bilirdim hara basacağımı, necə mərc edəcəyimi. Proqram o qədər sadə idi ki, heç çətinlik çəkmirdim.
Basketbol maraqlı keçdi, sürətli oyun, çox qol. Sevindik, üzüldük, həyəcanlandıq. Oyunu uduzduq, amma üzülmədik. Əsas birlikdə olmaq idi, yenə güldük, əyləndik. Rza dayı hər dəfə bizi görəndə sevinirdi, deyirdi: « Gənclik gəlir, bağ şənlənir ».
Aylar keçdi. Bu ənənəmiz davam etdi. Hər həftə sonu Rza dayının bağında toplaşır, maraqlı oyunlar seçir, birlikdə mərc edirdik. Bəzən udurduq, bəzən uduzurduq. Amma heç vaxt əsas məqsədi unutmurduq – birlikdə vaxt keçirmək, dostluğu qorumaq.mostbet daxil ol
